Het overlaagvenster is de periode waarbinnen een volgende laag op de vorige mag worden aangebracht zonder extra bewerking. Het heeft een ondergrens en een bovengrens, en beide staan op het technisch merkblad, meestal met een temperatuur erbij.
Te vroeg
De onderlaag is dan nog niet ver genoeg uitgehard. De nieuwe laag zakt erin, de oplosmiddelen of reactiewarmte kunnen niet weg en u krijgt een zachte, blijvend kleverige of rimpelende opbouw. In het ergste geval hardt de onderlaag nooit meer goed uit.
Te laat
Dit is het geval dat vaker misgaat. Een volledig uitgeharde epoxy- of polyurethaanlaag is chemisch gesloten: er zijn geen reactieve groepen meer beschikbaar waar de volgende laag zich aan kan binden. De hechting moet dan volledig uit mechanische verankering komen.
De oplossing is niet meer tijd nemen maar opruwen. Schuren of licht stralen, stofvrij maken, en dan pas verder. Slaat u dat over, dan zit u met een laag die er prima uitziet en er over een jaar afrolt.
Waarom temperatuur het venster verschuift
Bijna elke reactie versnelt bij warmte en vertraagt bij kou. Een venster van bijvoorbeeld zestien tot achtenveertig uur geldt bij de temperatuur die op het merkblad staat. Is het tien graden kouder, dan schuift zowel de onder- als de bovengrens op.
Daarom noteren wij bij elke laag de tijd en de temperatuur van de ondergrond. Dat kost een minuut en het maakt achteraf elk gesprek over hechting eenvoudig.
Amine blush maakt het venster korter
Bij epoxy in koude, vochtige omstandigheden kan zich op het oppervlak een vettig laagje vormen. Dat blokkeert de hechting ook binnen het venster. Zie het artikel hieronder.